{"id":1515,"date":"2015-01-11T17:31:23","date_gmt":"2015-01-11T16:31:23","guid":{"rendered":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/?page_id=1515"},"modified":"2015-02-17T13:15:03","modified_gmt":"2015-02-17T12:15:03","slug":"irmina-madanowska-smentek","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/?page_id=1515","title":{"rendered":"Irmina Madanowska-Smentek"},"content":{"rendered":"

Artysta, Nauczyciel, Kolejarz\u2026<\/strong><\/p>\n

Podczas szkolnej akademii uczniowie recytuj\u0105 wiersze. Chwila ciszy i nagle rozlega si\u0119 delikatna muzyka. Z magnetofonu? Z p\u0142yty? Nie. Tak by\u0142oby w zwyk\u0142ej szkole, ale tu p\u0142ynie melodia\u00a0 prawdziwego, ustawionego na scenie fortepianu, a gra najprawdziwszy artysta. Ta szko\u0142a to Technikum Kolejowe, najstarsza szko\u0142a techniczna w Polsce, a wykonawc\u0105 utwor\u00f3w jest pan profesor Eugeniusz Wodiczko, nauczyciel i\u00a0wychowawca Wydzia\u0142u Ruchu i Przewoz\u00f3w.<\/p>\n

\"Eugeniusz_szkola\"<\/a><\/p>\n

Tak by\u0142o w latach siedemdziesi\u0105tych XX wieku przy ul. Szcz\u0119\u015bliwickiej w Warszawie. Rozpoczyna\u0142am wtedy prac\u0119 w Techniku, a pan Eugeniusz uczy\u0142 w wydziale Ruchu jako emerytowany pracownik PKP, by\u0142y dyrektor przedsi\u0119biorstwa \u201ePa\u0144stwowe Zak\u0142ady Naprawcze Taboru Kolejowego\u201d w Bydgoszczy (obecnie Pesa).\u00a0W\u0142a\u015bnie ten etap \u017cycia zawodowego pana Wodiczki upami\u0119tnia tradycyjne tableau, jedno z tych, kt\u00f3re by\u0142y wykonywane dla ka\u017cdej klasy ko\u0144cz\u0105cej Technikum.<\/p>\n

\"IrminaS_2\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

Pami\u0119tam, jaki kiedy\u015b przyszed\u0142 do mojej pracowni, gdy ko\u0144czy\u0142am lekcj\u0119 j\u0119zyka polskiego w jego klasie wychowawczej. Jego wzrok pad\u0142a na zdanie ze \u015bciennej dekoracji: \u201ePoezja jest zwierciad\u0142em ka\u017cdego wieku i narodu\u201d. \u201eto prawda \u2013 przyzna\u0142 pan Eugeniusz \u2013 ale r\u00f3wnie\u017c muzyka stanowi pami\u0105tk\u0119 czas\u00f3w i rejestr uczu\u0107 ka\u017cdej epoki\u201d. M\u00f3wi\u0142 o tworz\u0105cych j\u0105 ludziach i panuj\u0105cej w\u015br\u00f3d nich atmosferze. Pan Wodiczko opowiada\u0142 o muzyce i jej tw\u00f3rcach. Lekcja niespodziewanie przed\u0142u\u017cy\u0142a si\u0119 i wzbogaci\u0142a o ciekaw\u0105 rozmow\u0119. Uczniowie zostali par\u0119 minut d\u0142u\u017cej i przys\u0142uchiwali si\u0119. Pan Eugeniusz sta\u0142 si\u0119 dla nich \u017cywym przyk\u0142adem tego, \u017ce wykszta\u0142cenie techniczne mo\u017cna \u0142\u0105czy\u0107 ze wspania\u0142a humanistyczn\u0105 erudycj\u0105.<\/p>\n

Losy pana Eugeniusza splata\u0142y si\u0119 z dziejami Technikum Kolejowego niemal\u017ce na przestrzeni ca\u0142ego XX wieku, bo w pierwszej i drugiej jego po\u0142owie. Dlatego we wrze\u015bniu 1993 r., podczas uroczysto\u015bci 120-lecia, by\u0142 witany gromkimi brawami jako najstarszy \u017cyj\u0105cy absolwent i\u00a0najstarszy nauczyciel tej szko\u0142y. Przyszed\u0142 jako go\u015b\u0107 honorowy. Powitany przy wej\u015bciu, wszed\u0142 do auli w uroczystej asy\u015bcie nauczycieli i\u00a0uczni\u00f3w. Uk\u0142oni\u0142 si\u0119 jak zwykle szarmancko i zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony szczerym, najwi\u0119kszym tego dnia aplauzem ze strony zgromadzonych. Widzia\u0142am wzruszenie na jego twarzy.<\/p>\n

Pan Wodiczko cieszy\u0142 si\u0119 zawsze sympati\u0105 m\u0142odzie\u017cy. Na spotkaniach absolwent\u00f3w, na kt\u00f3re ch\u0119tnie przychodzi\u0142, otacza\u0142 go zawsze t\u0142um wychowank\u00f3w. R\u00f3wnie\u017c przez grono pedagogiczne i dyrekcj\u0119 szko\u0142y by\u0142 uwa\u017cany za kogo\u015b wyj\u0105tkowego. Nic dziwnego, \u017ce gdy przysz\u0142o do ods\u0142oni\u0119cia tablicy pami\u0105tkowej \u2013 przywo\u0142uj\u0105cej histori\u0119 szko\u0142y, kt\u00f3r\u0105 zamkni\u0119to za cara Miko\u0142aja za to, \u017ce nawet w\u00f3wczas uczono tu po polsku \u2013 nikt nie mia\u0142 w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce najbardziej godn\u0105 osob\u0105, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna o\u00a0to poprosi\u0107 b\u0119dzie w\u0142a\u015bnie pan Wodiczko.<\/p>\n

Ten mi\u0142y, kulturalny starszy pan mieszka\u0142 przez wiele lat z \u017con\u0105 w domu kolejowym przy ul. \u017belaznej w Warszawie. By\u0142 wi\u0119c moim s\u0105siadem. Gdy odwiedza\u0142am ich w domu, zawsze ujmowa\u0142 mnie pogodny i radosny nastr\u00f3j tych spotka\u0144. By\u0142o to nie tylko wyrazem charakteru gospodarzy, ale r\u00f3wnie\u017c podj\u0119tego przez nich postanowienia tworzenia wok\u00f3\u0142 siebie i dla siebie nawzajem takiej w\u0142a\u015bnie atmosfery. Pan Wodiczko powiedzia\u0142, \u017ce chce ostatnie lata \u017cycia sp\u0119dzi\u0107 w spokoju, w rado\u015bci i to wp\u0142ywa\u0142o na tematyk\u0119 rozm\u00f3w. Wspomina\u0142 to, co dobre z przesz\u0142o\u015bci. Lubi\u0142 rozmawia\u0107 o muzyce, opowiada\u0142 o swoim rodze\u0144stwie. Nie s\u0142ysza\u0142am narzeka\u0144 na stan zdrowia, czy utyskiwa\u0144 na dolegliwo\u015bci zwi\u0105zane z wiekiem. Mieszkanko przy Chmielnej r\u00f3g \u017belaznej promieniowa\u0142o kultur\u0105 i\u00a0\u017cyczliwo\u015bci\u0105.<\/p>\n

Pami\u0119tnego dnia 02.06.1979 r. wyruszyli\u015bmy wraz z pielgrzymk\u0105 z ko\u015bcio\u0142a pw. Dzieci\u0105tka Jezus przy ul. Lindley\u2019a, aby stan\u0105\u0107 na trasie przejazdu Ojca \u015awi\u0119tego Jana Paw\u0142a II. Pa\u0144stwo Wodiczkowie szli razem z moj\u0105 rodzin\u0105. Dzie\u0144 by\u0142 gor\u0105cy, czerwcowy. Jacy\u015b pa\u0144stwo wyszli z domu, aby cz\u0119stowa\u0107 oczekuj\u0105cych kompotem. Gdy kto\u015b pr\u00f3bowa\u0142 im zap\u0142aci\u0107 za nap\u00f3j, stanowczo odm\u00f3wili. Ludzie sobie obcy i\u00a0nieznajomi czuli si\u0119 jedn\u0105 wsp\u00f3lnot\u0105. To w tamtej atmosferze rado\u015bci, serdeczno\u015bci i pe\u0142nego nadziei oczekiwania zosta\u0142y zrobione zdj\u0119cia, kt\u00f3re upami\u0119tniaj\u0105 i dzie\u0144, i pana Eugeniusza z \u017con\u0105.<\/p>\n

\"IrminaS_1a\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

W oczekiwaniu na Ojca \u015awi\u0119tego, W \u015brodku p. Wodiczko z \u017con\u0105 (w kapeluszu)<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

Ostatnie spotkanie z panem Wodiczko, a zarazem jego ostatni\u0105 wizyt\u0119 w Technikum Kolejowym przypomina zdj\u0119cie z dnia 17.04.1999 r. Pan Wodiczko przyszed\u0142 na zjazd absolwent\u00f3w \u2013 swoich wychowank\u00f3w sprzed 20 lat. Mia\u0142 wtedy prawie 100 lat. By\u0142 jak zwykle pogodny, porusza\u0142a si\u0119 o\u00a0w\u0142asnych si\u0142ach. Nie przysz\u0142o mi nawet przez my\u015bl, \u017ce dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej, 18.06.1999 r., b\u0119d\u0119 na jego pogrzebie.<\/p>\n

\"IrminaS_3\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

Ostatnie odwiedziny p. Wodiczki w szkole.
\nStoj\u0105 od lewej: dyr. Zbigniew Korzybski, p. Eugeniusz Wodiczko,\u00a0 Irmina Madanowska-Smentek, A.\u00a0Dziewulski.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

\"IrminaS_4\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

Ostatnie odwiedziny p. Wodiczki w szkole. Siedzi p. dyr. Zbigniew Korzybski, obok niego stoi
\np. Eugeniusz Wodiczko. Od prawej stoj\u0105: Irmina Madanowska \u2013 Smentek, A. Sadowski – kierownik Wydzia\u0142u Ruchu oraz absolwenci. Na spotkaniu byli: A. Dziewulski, S. Goszcz, D. Kowczewska,\u00a0 A. Piekutin, M. R\u0105czka, J. Matysiak, A.\u00a0Szpakowska, I. Semczuk.<\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

Pa\u0144stwo Wodiczkowie, cho\u0107 to mo\u017ce brzmi banalnie, byli dobrym ma\u0142\u017ce\u0144stwem. Najwi\u0119kszym szcz\u0119\u015bciem ich s\u0119dziwego wieku by\u0142o to, \u017ce mog\u0105 niema do ko\u0144ca razem i\u015b\u0107 przez \u017cycie. Na ich grobie na Br\u00f3dnie (kw. 29) nie widniej\u0105 dwie osobne fotografie, ale jedna wsp\u00f3lna.<\/p>\n

Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce po wielu latach znalaz\u0142o si\u0119 miejsce, gdzie pami\u0119\u0107 o panu Wodiczce i jego Rodzinie b\u0119dzie zachowana.<\/p>\n

Irmina Madanowska-Smentek<\/em>
\nWarszawa, dn. 05.11.2013 r.<\/em><\/p>\n

Powr\u00f3t<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Artysta, Nauczyciel, Kolejarz\u2026 Podczas szkolnej akademii uczniowie recytuj\u0105 wiersze. Chwila ciszy i nagle rozlega si\u0119 delikatna muzyka. Z magnetofonu? Z p\u0142yty? Nie. Tak by\u0142oby w zwyk\u0142ej szkole, ale tu p\u0142ynie melodia\u00a0 prawdziwego, ustawionego na scenie fortepianu, a gra najprawdziwszy artysta. Ta szko\u0142a to Technikum Kolejowe, najstarsza szko\u0142a techniczna w Polsce, \u2026 Continue reading → <\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1515"}],"collection":[{"href":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1515"}],"version-history":[{"count":25,"href":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1515\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3446,"href":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1515\/revisions\/3446"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/fundacjaoda.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1515"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}